yok artık!
pes!
yuh!
olamaz!
imkansız!
olmaz böyle şey!
nasıl?!
hadi canım!
şaşıracak bir şey kalmadı.

her an, her yerde
sevebilirim.
öylesine değil hem,
ölesiye.
canımı veririm
anladın mı?
yaşamayı.
dile benden ne dilersen!

öfke dolaşır damarlarımda
bir o kadar.
öyle öfkelenirim ki
sanma üstüme kan bulaştırırım
sana köpürüp
benimki fil öfkesinin
kinli hafızası.
sorarım, sorgularım
çözümlerim
anlarım
bunu öyle bir yaparım ki
sen bunu bile anlayamamışken
olup biter herşey.

ben mücadele ederim bir de,
doğru bulduğum herşey için
-aynı zamanda haklı oldukları için belki de
güzel insanlarla
bazen omuz omuza
gözden uzaklarla.

tükenmez bir inançla yazar
vakanüvisler
bir kenara
inançla dövüşmeleri
yaşa başa da bakmaz hani

sen olmaz dedikçe oldururum bir yolunu bulur
bir anda öyle çok olurum ki
su sıksan olmaz
gaz atsan kokmaz
başına yıksan
can üstüne canı
sarıp çoğaltırsın ancak
yürekleri bir atanları

oyunum senin tek adamlı kurallarını
çiğneyerek oynanıyor artık
şaşkınlık, zor ve suskun günlerde kaldı
kimse yaşananların hiç birini unutmayacak
romantizm rüzgarı sanmasın kimse
anlamayan kaldı mı kapitali
bir de madenciliği
deprem değil ki jeolojiden konuşalım.
bu işte bir terslik var bu suskunluk
değiştirir alametifarikayı.
bu sefer başka
öyle çokuz ki
öyle gerçeğiz ki
öyle yakınız ki
unutacağız sanma
güldürme bizi
az kaldı
biliyorum
bir şey saklıyorsunuz
öyle bir şey ki bu
metaksisi yeter
intihar eşiğine gelmeye
şimdi konuş
antren geldi.