3 Nisan 2014 Perşembe

daha bitmedi

Pıtırcık, sakince kavrıyoruz ellerimizle bize saplamak üzere olduğun zaten bizim olan bıçağı. Çıplak ellerle tutuyoruz cinayet aletini.
Öyle hızlı, öyle acımasız, öyle zalimce çekiyorsun ki geriye ellerimizle sımsıkı tuttuğumuz çelik soğukluğunu, ellerimiz parçalanıyor, kanıyor, içimizde dinmez ince bir sızı. Ama öyle çok yaktın ki sen bizim canımızı, öyle aşağladın öyle hakaretler ettin öyle canlarımıza kıydın, öyle yuhalattın ki robotik bir hissizlikle sen bizi, fiziksel acılardan medet umar olduk.
Ustalık dönemi hilebazlığınla yarattığın kağıttan guguk devleti bu acıları görmezden geliyor. Gelecek. Bunda şaşıracak bir şey yok. Zaten biz artık pek bir şeye şaşırmıyoruz. Tüm ahlaksızlığı makulleştirip hatta yasallaştırdığın için biz artık şaşırmıyoruz. Neyse, demeye çalıştığım bize ait o bıçağı bize saplamana nasıl izin vermediysek bize saplamaya çalıştığın bıçağı şimdi de geri çekişinin acısını çekeceğiz bir süre ama sanma ki bitti.
Henüz geldik be pıtırcık. Daha yeni başladık.
Canımız acıyor doğru. Fakat bedenimiz şahidimizdir ki gerçek acıdır, acı gerçektir; gerçek olan tek şey acıdır; acı hakikatin ta kendisidir. Sokaktaki öfkenin gerçek acısı yakana yapışacak yakında. O zaman ne demek istediğimizi daha iyi anlarsın belki.
Hücrelerimize, hormonlarımıza, aidiyetimize dolan gerilim bizi öne doğru savuruyor. Engellenemez bir direnişle, can havliyle savunuyoruz kendimizi, varoluşumuzu. Sana doğru atılıyoruz. Ortalık kan revan.
Yok, bu güvensizlik, bu işgal hissi, bu haksızlıklar gitmeden omuzlarımızdan durmak yok pıtırcık.
Böbürlenişini, sana doğru rotayı yumuşatanları, senin başarınla mastürbasyon yapan yaratıkları, balkonda o vahşilerin yerinde olmak için salyalarını akıtan binleri görüyoruz, sandıktan çıkan pisliği görüyoruz. Havada nefes tükenmiş. Çevrendeki senin erkini kabul etmiş, düşünmeyen, sorgulamayan, bir kurtarıcıya ihtiyaç duyan içi boşaltılmış insanlar gibi olmamızı istiyorsun. Biliyoruz. Ama öyle olmayacak.
Haklı olmanın güçlü olmaya tercih edildiği anların o kendine özgü tavrını çekiyorum derin derin ciğerlerime. Ellerim kanıyor. Dur. Daha bitmedi.