mutlaka

Orada rüzgar, büyük Yunan heykellerinin heybetlerini hemen geçince daracık bir sokağın duvarlarına sürüne sürüne çırılçıplak ulaşırdı denize. Ulaşınca da ürkütücü bir ses çıkararak haber verirdi bunu tüm ölümlülere. Tanrı'nın nefesinden gelenler, tutarlardı nefeslerini sırf orada yoklarmış zannedilsinler faniler tarafından diye. Korkaklıklarını saklarlardı "tedbir bunlar" diye diye.

Orada mevsimler yerlerini birbirlerine bırakmak istemez davranırlardı. Dikerlerdi birbirlerine gözlerini hiç ayırmadan. Birinin bakışları mahçup ve soğuk diğerininki ise suçlu ve güçlüydü.  Hiç bilinmezdi kimin galip geleceği, bilinirdi yalnız tanrılar isterlerse yağdırırlardı Ağustos'ta karı.

Orada zaman kendini geri çekmişti tarihten. Bir zamansızlık elinde, sınırsızlık çözümünde her şeyi başarabilme gücünde, elele dururduk seninle. 

Orada tüm görünenin ardına bakardık kısarak gözlerimizi, biraz huzursuz, biraz cesurca biraz da aptalca. Ama korkulu değildik asla. Bilinmeyeni bilmeye çalışmanın şehvetli arzusu gelip yapışırdı kasıklarımıza.

Ben senin saçlarında konuşurdum Helios'la, sen resmimi çizerdin, yüzümü paramparça.

Gün ağarırıdı bazen 3 günü bulan gecelerden sonra. Geometrik şekillerle görürdük o zamanlarda etrafımızda ne varsa. Her şekil bir üçgen, her daire bir karenin yanında. İçiçe geçmiş prizmalar anlatırdı dinamosunu kentin, ufuk çizgisi görülürdü kesişen doğruların arasında.

Seninle birlikte yaratmak daha önce ilişkilendirilmemiş fikirlerin yansımasıydı, kendi tarihine adını yazarken daha önce keşfedilmemiş bir metalden yazılmış harflerin. 

Bizden başkası farkedemezdi yaklaşan felaketleri, eğer farketseydi bile önlem almak gelirdi aklına evvela. Uyarırdı etraflarını sahte bir kaygıyla. Biz ki dururken ona karşı yüreğimiz dimdik, bakışımız sabit izlerdik yoksunların tek başlarına kaçışırken göğe yükselen feryatlarını. Felaketler bağlardı bizi birbirimize, gülerdik felaletlere aşkımızın gücüyle.  

Yolda, yoluculuk sırasında, bulacağım yeniden seni yolun bittiği yanılsamasına kapıldığımda. Mutlaka.